De eencelligen – cel 3

Nog eenmaal vertelt ze het verhaal van toen, maar dan in de geest van nu. Elk portret heeft inmiddels een eigen identiteit verworven. De hersenspinsel van tijdens het proloog zijn niet langer genageld in het steen en metselwerk van het verleden, maar zweven als herinneringen in de ruimte. Toegankelijk voor eenieder die hen vangen wil.

Once again she tells the story of the single cells experience, but in the light of today. Each portrait has now acquired its own identity. The figments of the imagination that occurred during the prologue are no longer nailed in stone of this building, but glide like memories. Accessible to anyone who wants to capture them.

Proloog – 23 uur, de eencelligen – cel 35

Christel Bouwmeester-Wassenaar (1974) tekent voornamelijk stadsgezichten en slaat daarin bruggen tussen heden, verleden en fictie. De perceptie van de geest met betrekking tot waarneming en beleving is een gegeven dat ze graag onderzoekt; conceptueel en veelal in serie. Afwijkend van de regel heeft Christel bij dit project de focus gelegd op de ziel van het gebouw en het effect op de mentale gesteldheid van diens bewoner.

23 uur, de eencelligen – Cel 35. Tijdens de Architectural Healing (2018) van deze historische locatie liet Christel zich in haar presentatie leiden door het ritme van tijd. De Koepel en tijd zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Tijd heb je nodig om jezelf onder ogen te zien en daar waar nodig te herstellen. Als helingsproces ging zij 23 uur de confrontatie met zichzelf, de ruimte en diens verleden aan. Tijdens de Proloog van de expositie ‘23 uur, de eencelligen’ tekende zij elk uur een zelfportret.

Christel Bouwmeester-Wassenaar (1974) mainly draws cityscapes, contruct bridges between the present, the past and fiction. The perception of mind concerning observation and experience is something she likes to explore; conceptual and often in sets. Despite previous work, she focused in this project on the soul of the building and the effect on the mental state of its occupant.

23 hours, the single cells – Cell 35. During the Architectural Healing (2018) of this historic location, Christel allowed herself to be guided by the rhythm of time in her presentation. De Koepel and time are inseparable linked. You need time to face yourself and recover where necessary. As a healing process, she confronted herself, with herself, her surroundings and its past for 23 hours. During the prologue of the exhibition ’23 hours, the single cells’ she drew a self-portrait every hour.

2023 – Mijn stad: stille levendige getuige

Na de kunstmanifistatie
De resten van de tentoonstelling, waaronder prachtig beschilderd crepe tape, vormde Christel om in o.a. stadstekeningen als de Schouwburg (’t IJspaleis) en Architectonische landschappen.

After the art manifestation Christel converted some leftovers of the exhibition, including beautifully painted crepe tape, city drawings like the Schouwburg (’t IJspaleis) and Architectural landscapes.